KEÇİ IRKLARI VE ÖNEMİ /3
-Et Tipi Keçi Irkları
1. Boer Keçisi
Et keçisi ırkı olarak nitelendirilebilecek en önemli keçi ırkıdır. Güney Afrika%u2019da yetiştirilen Boer keçileri et verimi yönünde seleksiyon ile elde edilmiştir. Kıl örtüsü beyaz, baş ve boyun kızıl renktedir. Boer keçileri yılın tüm mevsimlerinde kızgınlık gösterir. Bu nedenle yılda 2 veya 2 yılda 3 kez doğum yapabilmektedirler. Beside oldukça hızlı gelişen oğlaklarında günlük canlı ağırlık artışı 230-270 g arasındadır. 1 kg canlı ağırlık artışı sağlamak için tükettiği yem miktarı oldukça düşük olan Boer keçilerinin karkas ve et kalitesi yüksektir. Canlı ağırlığı 60-70 kg civarındadır
Boer Keçisi ve Tekesi (Anonymous 2002).
- Elyaf Yönlü Keçi Irkları
1. Tiftik keçisi (Ankara keçisi)
Esas yetiştirme yeri Ankara ve çevresi olduğu için Tiftik keçisi tüm dünyada %u2018Angora%u2019 (Ankara) keçisi olarak bilinir. Küçük ve zarif yapılışlı bir ırktır.. Bu keçinin en önemli verimi tiftiktir. Tiftik uzun, yumuşak ve parlak elyaftan oluşan değerli bir tekstil hammaddesidir. Orta ve Güneydoğu Anadolu bölgelerinde yaygın olarak yetiştirilmektedir.
Verim Özellikleri:
Keçilerde canlı ağırlık 30-40 kg, erkeklerde ise 45-55 kg arasındadır. Tiftik keçileri genellikle sağılmaz ancak sağıldıklarında yavrunun emdiği süt hariç 25-50 kg süt vermektedir. Laktasyon süresi de 120-130 gün!dür. İkiz doğum oranı: %2-5 ve sütte yağ oranı % 3.4-3.6 arasındadır. Kirli tiftik verimi dişilerde 3-4 kg, erkeklerde 5-6 kg arasındadır. Lüle uzunluğu: 13-16 cm ve elyaf çapı 30-33 mikron%u2019dur.
Tiftik keçisi (Anonymous 2002)
2. Kaşmir Keçisi
İran, Irak, Afganistan, Rusya, Pakistan, Hindistan ve Nepal başta olmak üzere Orta Asya ülkelerinde 3-5 bin metre yükseklikteki dağlık bölgelerde yetiştirilir. Tekstil sanayisinin önemli bir hammaddesi olan kaşmir üretimi amacıyla yetiştirilir. Çok ince kıllardan oluşan kaşmir yüksek fiyatlarla satılmaktadır. Çoğunlukla diğer elyaf tipleri ile karıştırılarak değerli kumaşların ve örgü giyim eşyalarının yapımında kullanılır
Verim Özellikleri:
Canlı ağırlık : 30-40 kg Yıllık kaşmir verimi : 150-250 g, Elyaf İnceliği : 11-17
Kaşmir keçisi (Anonymous 2002).
- Kombine Verimli Keçi Irkları
1. Kıl Keçisi
Türkiye%u2019de en yaygın olarak yetiştirilen (%81) keçi ırkıdır. Halk arasında kara keçi olarak da bilinir. Dağlık ve tepelik yerlerde yetiştiriciliği yaygındır. Kılkeçi, sıcak ve soğuğa toleranslı yağsız ve yüksek aromalı et veren, makiliklerden iyi yararlanabilen, hastalıklara mukavim, dayanıklı, uzak mesafelere iyi yürüyebilen süt ve et verimi yeterli, yüksek kalitede deri veren iri vücut yapılı bir keçi ırkıdır.
Anadolu%u2019nun iklim, çevre ve yetiştirme koşullarına dayanıklı iyi adapte olmuştur. Kıl keçilerinin vücut rengi genellikle siyahtır. Ancak gri tonları ile kahverengi ve alaca renklerde rastlanır. Ülkemizin her yöresinde bulunan son derece iyi adapte olan ırktır.
Verim Özellikleri
Kıl keçileri kombine verimli yetersiz bakım ve besleme ile her türlü iklim koşullarına çok iyi uyabilen dayanıklı bir ırktır. Döl verimi çok yüksek değildir bir doğumda genellikle bir oğlak elde edilir. Laktasyon süreleri 180-235 gün ve laktasyon süt verimleri 100-130 kg arasındadır. Sütteki yağ oranı %5-5.5 arasındadır. Keçilerde canlı ağırlık 45-65 kg, . Kıl verimi tekelerde 1-2 kg, keçilerde 0.5-1 kg arasındadır.
Kıl keçileri yukarıda bahsettiğimiz bakım besleme koşullarının son derece kolay olması, çift yönlü verimi ( hem et hem süt verimi ) nedeniyle ortadan kaldırılması değil aksine sahip çıkılması gerekli bir tür diye düşünüyorum.
Bugünlerde Kıl Keçisi karşıtlığı ;ormanlara verdiği zarar nedeniyle canlı tutulmaya ve bu hayvanlarımızın yaşam alanlarının daraltılmasına çalışılması ile devam ettirilmektedir.
Burada hayvan sevgisinin sadece şehirlerdeki köpeklere yönelik ve onlarla sınırlı kalmaması içinde Hayvan Dostlarını bu konuda daha aktif rol almaya ve daha duyarlı davranmaya davet ediyorum.
Eğer onlarda keçilerin ormana zarar verdiğini düşünüyorlarsa son 10 yıldır ormanlarımızdaki zararın keçiden mi yoksa insan tarafından mı yapıldığını iyi inceleyip değerlendirsinler.
Zannederim bu araştırmanın sonucunda göreceklerdir ki Kıl Keçileri bu konuda çok masumdur. Ayrıca devlet bu konuda disiplinlerini oluşturmalı genç orman sahalarına keçileri sokmamalı ve bu tavrını keçi sahipleri ile kesinlikle paylaşarak birlikte bu yasakların savunucusu olmalıdır. Yaşlı ormanlarda sorun genç fidanların korunması olduğundan, bunlara yönelik koruma tedbirlerini o yöredeki sürü sahiplerinin orman idaresi ile birlikte yapması sağlanmalıdır.
Yani bu konuda kolaycılığı bırakıp, devlet millet el ele verip herkesimin kendi sorumluluğunu üstlenerek bu cennet vatanı tüm değerleri ile birlikte yaşatmak için elinden geleni yapmalıdır.
Keçilerimizin ve Ormanlarımızın yok olmadığı, bereketli günler dileğiyle.
Kaynaklar
Özcan, L., 1989. Küçükbaş Hayvan Yetiştirme I (Keçi Üretimi) Ç.Ü.Z. F. Zootekni Bölümü, Ders Kitabı No:111. Balcalı / Adana
Özcan, L., 1984. Türkiye Süt Keçiciliğinin Geliştirilmesi Semineri Açılış Konuşması. Tarım Ve Köyişleri Bakanlığı, Teşkilatlanma Ve Destekleme Genel Müdürlüğü. Yayın No: Genel:145, Tedgem :13, S:8-15
Şengonca, M., 1974. Keçi Yetiştirme. Ege Üniversitesi Ziraat Fakültesi Yayınları No:222, İzmir.
Kaymakçı, M., Aşkın, Y., 1997. Keçi Yetiştiriciliği. Ankara.
|