ölü kent günlükleri
yalnızlığım benim yeryüzü egemenliğim
başımı kaldırdım mı gökyüzünü görmeliyim
kapalı yerlerden nefret ederim
sigara dumanı kalabalık gürültü patırtı
dedikodu yapan tembel insanlar
en çok parklarda oturmayı severim
ağaç dalları çiçekler yapraklar kuşlar bulutlar
havuza dökülen suyun sesini dinlemeliyim
kumrular kanat çırparak yere inmeli
kumruları pembe gagalarından öpmeliyim
bu yol nereye gider bu ırmak nereden çıkar
dağların tepelerin adlarını öğrenmeliyim
bütün ağaçların çiçeklerin böceklerin
yılanların çıyanların akreplerin
bütün kuşların yıldızların adlarını
bütün denizler benim olmalı bütün ıssız adalar
bir ipekböceği gibi kendi kozamı örmeliyim
ikiyüzlü insanlardan uzak kendimle baş başa