odamda
yosun tutmuş yalnızlığın kokusu
baş ucumda
bir kağıt bir kalem
ve bir bardak su
nicedir
uykularımda bile
seni bekliyorum
neredesin ey şiir
niçin gelmiyorsun
eskiden
beni hiç bekletmezdin
sımsıkı yumsam gözlerimi
kulaklarımı tıkasam
kilitlesem sımsıkı yüreğimi
yine de kaçamazdım senden
ansızın
seninle dolardı odam
bir koku
bir ışık
bir kıpırtı
senin için
nice tapınakları yıktım ey şiir
nice totemleri parçaladım bir bir
umut
hep karşı kıyıda kaldı
içimde hep bir özlem
aşklarım
hep yarıda kaldı
içimde deprem
içimde çığlıklar
ve içimde göz yaşları
şimdi yaş elliden yukarı
şimdi sular durgun
anılar sis içinde
şimdi yürek yorgun
şimdi son yaz bahçemde
neredesin ey şiir
niçin gelmiyorsun
bir gün ölürsem eğer
ardımda bir iz bırakmadan
yanarım buna ey şiir
bilesin ki gözlerim açık gider
ey şiir tut elimden
koma beni
hücremde bir başıma
koru beni bürütüs’lerden
duy artık sesimi
küllerimden
yeniden yarat beni
ey şiir tut elimden