DOSTLUKLAR.. FİDANLAR..
İnsanlar zaman içinde insanlar tanırlar, kimisi ile anlaşırlar,kimisi ile anlaşamazlar..
Anlaştıkları ile dost olurlar,tanımaya çalışırlar..
Dostluklar güzel şeydir..çünkü insan sosyal bir varlıktır..dostlara ihtiyacı vardır..
Dostluklar bir fidan gibidir..beslersen büyür,beslemezsen aynı boyda kalır..
Ama su yerine ,başka şey dökersen dostluğa ,dostluk yok olur..kurur..
Bazıları dostluk kurduğunu sanır,yada karşı tarafta o intibaı uyandırır..
Sanal yada banal dünya görüşüne sahipse o zat,dostluğu da öyle görür..
Sanır ki,dostluk otobüs durağında bekleyen insanlar arasındaki kadardır..yani yüzeysel..
Beklide bilmezler bu kişiler o kavramı..görmemiştir..
Yada , örselenmiş toplum ilişkileri içinde değer vermez dostluğa..
Beklide sanır dostluk çıkar içindir sadece..
Çünkü bilmiyordur..ki ..gerçek dostluk nedir?..yoktur dünyasında böyle bir kavram..
Acaba bu kişiler belki yaşam kavgası içinde, yani henüz toyken bu kavramı bilmiyorlarsa,ilerde öğrenebilecekler midir?..dostluk denen fikri,zikri..
Yani; toyluktan çıktıkları zamanlarda , ders alabilecekler midir..yaşadıklarından , tecrübelerden..
Bilinmez..alanda vardır..alamayanda..almak değimlidir ders almak hatalardan?..
Bu bile erdemdir..bir yaptığı hatayı bir daha yapmamak..
En büyük aşama ; çıkarları, önyargıları aşmaktır..
İşte insan dostluk kurarken ,bu önyargıları aşabilirse dostluklar ebedi olur..beslenebilir..
Dostluklar bir ağaç gibidir..sevgi ile beslenir,saygı ile nefes alır..
Uzar ilerlere,ötelere..
Aramakla,anmakla,arkasında durmakla,beslenir..kucaklamakla,söze,kelama dikkatle nefes alır..
Değildir, dostluk hiçbir zaman,yüze gülmek ama arkasından konuşmak,menfaat varsa merhaba demek yoksa sırtını dönmek..
Dostluk; arkadaşının her zaman yanında olmaktır.. satmamaktır..
Ufak bahaneler bulmak yada dostunda hata aramaya çalışmamaktır..
Dostluklar , dost dediğinin kredisini sonsuz yapmaktır..
Tahammüllü olmaktır..hoşgörülü olmak..
Dostluk , karşısındakini değiştirmeye çalışmamaktır..onu; huyları ile kabul etmek.. yaşamaktır..
Varsa eleştirin,kırmadan konuşmaktır..incitmeden,dostluk fidanına başka sular dökmeden..
Dostluk ; en önemlisi bu iş bana ne getirir , ne sağlar dememektir..
Eğer bunları bilmiyorsa bir kişi , görüyorsa sadece “menfaat “.. ile dünyayı ..o kişinin dostu olmaz..tüketir sadece zamanı, hayatı..
Yaşar belgesellerdeki gibi..
Sözün özü: her şey maddiyat olmamalıdır..küreselleşme ve onun yavrusu özalizmin armağan ettiği tüketim toplumu ferdi olmak ve her şeyde menfaat aramak ne kazandırıyor?..kim ne kazanıyor..şapkaları önümüze alıp düşünme zamanı gelmedi mi?..