KAMBUR FELEK!
Bir tatsaydın dünya nimetlerinden,
Babil’e inen melekler gibi.
İçseydin viskiden, rakıdan, meyden,
Sorardım kaderden, kederden yana,
Çakır keyif bir elime geçseydin!
Tatsaydın bir parça aşktan, nefretten,
Bir parça da insani merhametten.
Bencileyin yalınayak gezseydin,
Yağdırmazdın kar, felâket, sel gökten.
Bencileyin bir güzeli sevseydin;
Bir tatsaydın dünya nimetlerinden.
Şarkı söyleseydin, şiirler okusaydın,
Mest olup, çalsaydın uttan, tamburdan,
Utanırdın sen bile, sırtındaki kamburdan
***
SÖYLEMESEM, SIR DEĞİL Kİ!
Muradını yaprak yaptım ağaçlarıma,
Gülücüklerini de çiçek, çiçek bezedim.
Sensiz yollar kuru dal,
Sensiz günler de yaprak gazeli,
Hepsini de yerleştirdim,
Gönül ormanımdaki yerine.
Kelebek yaptım tebessümlerini,
Dudalarını da keklik yaptım.
Güvercin ettim ellerini,
Göğüslerini de öylece bıraktım.
Seninle bezedim evrenimi.
Çipil, çipil, maviye boyadım gökyüzünü,
Yıldızlara bölerek yemyeşil gözlerini,
Yüzünü güneş yaptım, mutluluğunu da ay.
Gümüş göller yarattım kendini görmen için;
Dere yaptım ellerini,
Çay yaptım, ırmak yaptım,
Birbirine bağladım, tüm sevgi sellerini.
Katarak mayasına sevgimin tuhfanını,
Eş için mavi göğe, yarattım bir tek sözle,
Okyanusların en coşanını.
Oyarak mavisine uzayın sonsuzunu,
Boşa mı gitsin düş kırıklarım!
Senin için yarattım samanyolunu.
osmanturkoguz@hotmail.com